blogpoging nummer...#

 

Nee, dit is niet mijn eerste poging tot het schrijven van een blog.

Ergens in mij zit er een schrijver die heel wat boodschappen de wereld in wil zenden.

 

Eigenlijk is het geen schrijver, maar een inspirator… ik wil de mens graag inspireren om positief te zijn… om zichzelf beter te leren kennen en zichzelf te kunnen ontwikkelen… Ik wil de mens helpen om innerlijke rust te vinden. En die vind je ook echt IN jezelf…

 

Er is niet één, maar er zijn meerdere redenen waarom je dan nog nooit eerder een blog van mij gelezen hebt.

 

Eerst en vooral ben ik toch geen Einstein of Gandhi, Louise Hay of Eckhart Tolle. Wat kan ik een ander geven? Ja, met zo’n houding kom je niet ver.

Mijn hart roept om te mogen inspireren, mijn hoofd zegt: “foei foei, wie denk jij wel dat je bent? Hou eens even op met jezelf zo te durven tonen.”

Als lerares en coach moedig ik elke dag kinderen of volwassenen aan om zichzelf te tonen en probeer ik ze zoveel mogelijk de boodschap te geven dat ze er helemaal mogen zijn.

Mijn eigen innerlijke kind legde ik echter het zwijgen op en verbood ik om zich te tonen. Voor anderen zorgen is zoveel gemakkelijker, zelfliefde was ver zoek.

En bovendien hoef je helemaal niet groots te zijn om een inspirator te mogen zijn voor anderen. Je eigen levenservaringen meedelen met anderen, oprecht vanuit het hart, zonder ze te verbloemen, dat is toch het mooiste wat er is?

 

Ten tweede was mijn blog nooit klaar en nooit goed genoeg. Want hij moest er natuurlijk perfect uitzien… Dus alle artikels tip top in orde, met een mooie foto erbij. En die foto moest dan ook nog een eigen creatie zijn, met een quote. Nee hoor, een gekopieerd fotootje van google was niet voldoende.

En je lanceert toch ook geen blog met 1 artikel op? Nee, er moesten minstens 5 à 10 artikels gemaakt zijn voor hij online ging…

Jip, je leest het al! Perfectie alom. Tegen mijn leerlingen zeg ik: “Je mag foutjes maken, van foutjes kan je leren.” Tegen mijn innerlijke kind zei ik: “het is nooit goed genoeg, probeer maar niet.”

 

Waarom streven we zo naar perfectie? Daar wil ik graag een ander artikeltje aan wijden… dan heb ik er toch al twee om te beginnen :-p

 

Een andere belangrijke reden waarom dat een blog er eerder niet van kwam is omdat ik mezelf niet durfde blootgeven. Want ik schrijf over eigen persoonlijke issues, over innerlijke onrust, over mijn zoektocht naar geluk. Dat deel je niet zomaar met iedereen, want wat zullen ze wel niet van mij denken… ?

 

Maar ondertussen, ben ik zo ver dat ik niet meer afhankelijk ben van wat anderen van mij denken. Ik weet zelf hoeveel ik waard ben en ik heb niet meer de behoefte om mijn waarde bij anderen neer te leggen. Ik probeer mezelf niet meer anders of beter voor te doen dan dat ik ben.

Ik schrijf het niet vanuit mijn ego om waardering te krijgen en ‘zie eens hoe goed ik ben’ te willen voelen. Ik schrijf het omdat ik eindelijk gehoor wil geven aan die inspirator in mezelf.

Bovendien kan ik vooral mezelf nog inspireren, want ik trap zelf ook nog in de valkuilen waar ik over schrijf. Dus ook ik moet hier nog steeds aan werken. Zelf ontwikkeling is een constant proces…

 

Dit wordt dus een imperfecte, persoonlijke blog, die je hopelijk kan inspireren, of misschien ook niet…

 

 

 

En ja, soms heb ik zelf misschien geen inspiratie of geen tijd om te schrijven. Dan wil ik je nog inspireren met muziek of artikels van mensen die mij geïnspireerd hebben en zal ik hier regelmatig iets delen. Ook al is het een gekopieerd plaatje van Google…

 

(Foto: Eze, Nice, 2016)

Reactie schrijven

Commentaren: 0